Geluk van het Noorden

Stilte, grote stilte, maanden lang. Voor mijn fanatieke volgers een saaie bedoeling. Ik bracht af en toe wel is wat naar buiten, maar er kwamen geen blogs of leuke tweets voorbij zetten. Toch ben ik na mijn Nederlandse Titel op de 10.000m achter de schermen druk bezig geweest. Hierover de komende weken meer op verschillende mediaplatforms.

Ik wil het nu hebben over het geluk, rust, schoonheid en liefde voor het Noorden. Sinds vorig jaar april heb ik een stacaravan in het mooie Drentse Ees. Voor de lange trainingsweekenden, een midweek of week pak ik mijn biezen en vertrek ik naar de rust van Drenthe. Vanuit de caravan stap ik binnen 50meter het bos in. De trainingspaden zijn talrijk en het bos ziet er elke dag anders uit. De schoonheid van het nieuwe groen in april is net zo mooi als de verkleuring van het bos in oktober.
De liefde voor Drenthe is net zo groot als de liefde voor het lopen. Hier kan ik mijn beide liefdes combineren, misschien vandaar het succes. Sinds de aanschaf van de caravan, heb ik mij daar op vele wedstrijden voorbereid. Van kleine wedstrijden in de dorpjes als Odoorn, Emmen en Zuidwolde, tot de grote wedstrijden in Hoogeveen en Groningen. Al deze wedstrijden pakte ik de winst, zelfs bij de 4 mijl van Groningen in 2014, wat mijn definitieve doorbraak betekende bij het grote publiek in Nederland.

De afgelopen twee jaar bijzonder vriendelijke mensen ontmoet, zoals de bloemenman in Emmen en gedreven atleten bij AAC61 in Assen. Ik had en heb altijd meewind gevoeld in het Noorden en met deze gedachten ging ik gisteren de 4 mijl van Groningen in. In de hoop dat we de aansluiting konden vinden met het Afrikaanse geweld, startte ik voortvarend. De eerste 500m waren subliem, maar de mannen moesten op gang komen en sloegen al snel een gat met de tweede groep waarin ik figureerde. We zaten met een man of 6 in de tweede groep, met mijn voornaamste Nederlandse concurrenten Tom Wiggers en Dennis Licht. Bij 4 km plaatste Tom de versnelling, we bleven met zijn drieën over. In de winkelstraat van Groningen versnelde Tom nogmaals. Ik kon hem 50 meter volgen waardoor ik Dennis kwijtraakte en omdat ook mijn benen volliepen daarna ook Tom. Des al niet te min een zeer tevreden 8ste plek en 2e Nederlander.

Vandaag sluit de camping, het seizoen zit er op. De plannen voor de winter zijn gemaakt en voor ik het weet zie ik het nieuwe bladgroen in april weer tegemoet. Ik verander de slogan iets: Er gaat niets boven het Noorden!

De Vijfentwintig

The day after! Is altijd anders als het moment zelf. Na een overwinning kan je euforisch zijn of teleurgesteld, moe en voldaan zijn of had het mentaal toch beter gekund? Vanochtend onder een hete douche op een rustgevende camping in Drenthe overheerste bij mij een gevoel van blijheid en de gedachte dat ik een jaar lang mag zeggen dat ik Nederlands Kampioen ben op de 10.000meter.

Na de KBC –nacht in Heusden, was het strijdplan voor het NK atletiek een kleine twee weken later al snel gemaakt. Coach Addy Ruiter was duidelijk; Je bent in de vorm van je leven, dus ga er maar een harde race van maken. Een logische gedachte na een 13.31.41 op de 5000 meter. Een dag later kijk ik op de deelnemerslijst. Een mooie groep met Tom Wiggers, Jepser vd Wielen en Gert-Jan Wassink. Wat een Nederlands Kampioenschap, sterke mannen aan de start met de spanning dat niemand weet wie het hoogste schavot zal bestijgen. De trainingen draaiden nog steeds fantastisch en had zin om te racen. Het NK kwam dichterbij en de grote namen vielen af. Gert-Jan focust op de 5000meter, Jesper zit in zijn rustperiode en Tom had kleine pijntjes in de kuit. Jammer maar helaas. Het strijdplan werd desondanks niet gewijzigd!

De start! Mijn vierde 10.000m van dit jaar! De eerste drie gingen allen onder de 29 minuten en ook al was ik alleen, ik wilde het gewoon proberen. In een goedgevuld Olympisch Stadion wilde ik aan iedereen laten zien in welke vorm ik verkeerde. De eerste drie ronden gingen zoals gepland, rondjes 68’’, schema 28.20min. Ik wist dat ik dit niveau had, maar heb onderschat hoe zwaar het is om alleen te lopen. Na 5km kwam ik door in 14.25min. Nog steeds op schema onder de 29 minuten. Ik begin te denken, en als ik iets geleerd heb dit seizoen, is het wel dat je absoluut niet moet denken tijdens het lopen. Alles begint opeens pijn te doen, je blijft gefocust en toch gaan de ronde tijden langzaam omhoog.

Ik besluit met nog 8 rondes te gaan om te gaan genieten. Het vele advies van vrienden en kennissen is ook altijd; Succes, eh! En geniet ervan!
Dit is het moment om te gaan genieten. Ik heb niet meer op de tijd gelet en bedacht me elke ronde als ik voorbij de hoofdtribune liep om het publiek op te zwepen en er een feest van te maken. Ik heb tot de laatste ronde gewacht, de laatste bocht heb ik achter de rug. De hoofdtribune zit vol, ik gooi mijn armen de lucht in en krijg een staande ovatie. Een geweldig gevoel! Eindtijd 29.16.66. Jammer niet onder die 29, maar wat maakt het uit.

Ik heb genoten en na jaren tweede te zijn geweest op een NK, smaakt deze gouden plak des te beter!

Trots!

Gisterenavond was het dan zo ver. De wedstrijd waarvoor ik vijf weken lang van huis was weg geweest. Vijf weken lang in de bergen van Roemenie, in niemandsland. Trainen, eten en slapen, dat was het leven en wat hebben deze vijf weken goed uitgepakt. Mezelf in de top 10 aller tijden gelopen met een persoonlijk record van 12 seconde en een eindtijd van 13.31.41min. In één woord geweldig!
 
Ik schep niet graag op over mezelf, maar wat was ik gisteren avond tussen 21.50uur en 22.05uur goed. Niet goed, geweldig! Zowel fysiek als mentaal. Een fantastisch gevoel. Hier doe ik het allemaal voor. Het gevoel dat je, je eigen lichaam onder controle heb. Dat je precies weet wat hij aankan, hoe ver je met jezelf kan gaan, en zo het uiterste uit jezelf kan halen. Jij bent de baas over je eigen lichaam en niet het lichaam over jou.
Het iets wat moeizame seizoen is in één avond vergeten. De sport is met pieken en dalen, en zonder dalen zullen er nooit pieken zijn. Door de juiste keuzes te maken en door de juiste ondersteuning door familie, vrienden(in), coach en teammaten ben ik tot dit geweldige resultaat gekomen en alleen nog maar gretiger geworden om betere prestaties neer te zetten.
 
Over de race zelf kan ik helaas niet veel vertellen. Het was allemaal zo voorbij. Ik had in de week ervoor de wedstrijd al 10x gelopen, en elke keer kwam de tijd in beeld, terwijl ik nog twee ronde van de finish verwijderd was. 11.20! Dat was de tijd die ik moest doorkomen. Ik had mezelf voorgenomen om alleen dan op de klok te kijken en de laatste twee rondes alles te geven. Ik kwam voorbij dat ene punt en zag de klok naar 11.24 springen. Shit! Twee rondjes van 63 en ik zit onder die 13.30min, het is mogelijk! Ik heb echt alles gegeven en stortte ter aarde na de finish. Eindtijd 13.31.41. Het scheelde maar anderhalve seconde, maar ik heb het nergens laten liggen. Een top race met een super persoonlijk record.
 
De trainer, coach, begeleider of beter gezegd Mijn vriend stond met een glimlach van oor tot oor langs de kant. Ik zag je versnellen en stond te springen en te roepen om je onder die 13.30 te krijgen, zei Addy Ruiter tijdens de eerste ontmoeting, maar wat heb ik genoten van jou vanavond! Grote klasse! Eerst Bart van Nunen op het EK onder de 23 en nu dit, ik ben blij en trots op beide! De limieten komen in zicht en we zullen er als een team voor gaan. Dat is de kracht van onze groep, het team gevoel en de gunfactor is zeer groot. Geen, Popie-Jopie gedrag, bescheiden en met je prestaties laten zien wat deze trainingsgroep uit Papendrecht in huis heeft. De groei zit er elk jaar in en misschien ligt de top van ons op iets latere leeftijd, maar met geduld, planning en de juiste keuzes kom je uiteindelijk op een misschien nog wel hoger niveau. Ik ben trots op onze groep, en de groep is daardoor weer trots op mij. We gaan er voor!

Bedankt, Roemenie, Bedankt!

Dat was het dan! Meer dan een maand van huis, ver weg van mijn vaste rituelen, familie en vriendin. Waarom? Omdat er één doel is! Het doel dat nog anderhalf jaar van mij verwijderd is, maar ik weet dat ik bepaalde offers moet brengen en tussendoelen moet stellen om mijn droomdoel te bereiken. Mijn levensmotto komt hier goed van pas: Leef je dromen na, voordat het illusies worden.

Om te zorgen dat het niet bij dromen blijft en zeker geen illusies worden, ben ik blij met mijn familie, vrienden en vooral mijn aanstaande vrouw, die mij hierbij ondersteunen. Hun leveren ook een topprestatie om mij die ene droom te bezorgen. Hun krijgen niet de eer als ik een goede prestatie neerzet. Hun krijgen geen medaille of staan in bladen en kranten. Het zijn niet hun die misschien wel even grote offers brengen als ik. Het zijn niet hun die vaak in het middelpunt staan van een gesprek. Zij staan altijd op de tweede plaats. Zowel in de keuzes die ik maak, als na het geleverde resultaat.
Zo weet ik zeker dat Jan & Ester er niet blij mee waren, om in de bloei, groei en pluk van de boomgaard een maand weg te zijn. Ik weet ook dat een bijzondere gebeurtenis als een bevalling, zowel van mijn eigen zus (Kirsten) als mijn schoonzus (Sanne) je er bij hoort te zijn. Ik weet ook, dat als er een bruiloft moet geregeld worden en drie maanden ervoor er een maand tussen uitstapt het niet het droombeeld zou zijn van je aanstaande.
 
En toch … Toch reisde ik op 13 juni af naar Roemenie. Om daar te gaan trainen met mijn goede vriend Marius Ionescu. Het zomerseizoen ging nog niet zoals ik het graag zou zien. De prestaties/tijden vielen tegen. Ik kon geen pijnlijden tijdens de race en zat in het belangrijkste seizoen van het jaar in een dip, terwijl alle facetten er waren om juist heel goed te presteren. Er was een goede winter gedraaid, met als gevolg dat ik twee contracten mocht ondertekenen bij Global Sports Communication en New Balance. Ik heb een goede coach met de juiste trainingsmaatjes en toch lukte het niet. Terwijl mijn bedje spreekwoordelijk was gespreid.
De focus was er niet!
Ik moest weg! Onder het lijdend oog van vele, ging ik weg! Naar een heel vreemd land, Roemenie!
 
Roemenie deed mij goed. Nieuwe mensen, frisse berglucht, all inclusive, Goede baan, heuvelachtige paden, 2000m hoogte, alles was nieuw voor me. En ik … Ik hoefde maar aan drie dingen te denken: Trainen, eten en slapen en twee keer per dag, vijf weken lang!
De focus kwam terug, de trainingen draaide als nooit te voren. Ik kreeg elke dag meer vertrouwen, waardoor de trainingen nog beter gingen. Ik viel wat kilo’s af, nog beter in vorm en na 34 dagen zit ik hier op het vliegveld met 62kg en de vorm van mijn leven mijn blog te schrijven.
 
Wat een ervaring en wat ben ik dankbaar!
Dankbaar dat de mensen waar ik het meest van houd en die het meest van mij houden, mocht gaan.
Dankbaar dat ik vele nieuwe mensen heb mogen ontmoeten en leren kennen en mede door hun ervaringen en gedrevenheid, ik mijn focus heb kunnen terug vinden.
Dankbaar dat ik nu in de vorm van mijn leven ben!
Dankbaar dat ik aanstaande zaterdag 18 juli mag starten in een snelle serie tijdens de KBC nacht in Heusden.

En ik ben vooral Dankbaar, dat ik door al deze mensen mijn dromen kan na leven!

Het Leerproces.

Dit seizoen ben ik samen met Addy Ruiter aan mijn elfde jaar begonnen als hardloper. In het begin vooral voor de fun, na mijn eerste kampioenschappen, meer en meer gaan trainen. De sport steeds professioneler gaan benaderen en nog steeds is deze atleet niet uitgeleerd.

Het is maandag 30 maart 2015, kwart voor 6 in de ochtend. Het is tijd om naar de luchthaven in Rotterdam af te reizen. Met een kleine vermoeidheid in de benen van de 10km in de Dwars Door Dordt, vertrek ik om kwart over 7 naar het zonnige Monte Gordo. Om mijzelf optimaal voor te bereiden op mijn eerste baanwedstrijd dit seizoen. Een 10.000m tijdens het Open Spaans kampioensschap.

De voorbereidingen gaan fantastisch. Ik train samen met Andre pollmacher (Duitser) Andy Norman (Brit) en mijn goede vriend Marius V Ionescu (Roemeen). De trainingen varieren, van een lange duurloop tot aan 15x600m op een grevelbaan. Na een week niet fit te zijn geweest (kleine pijntjes in de knie) en een week van ziek zijn, komt het goede gevoel terug en kijk uit naar de wedstrijd op 11 april. Na een eerste week van bijna 170km, neem ik de paar dagen voor de wedstrijd extra gas terug. Het gevoel van goed zijn, groeit en groeit! Ik ben er klaar voor!!

De Wedstrijd.
De voorspellingen zijn zeer gunstig. Een sterke serie, windkracht 2 en een temperatuur rond de 14 graden. Helaas, hebben net voor de wedstrijd een paar goede atleten zich afgemeld en regent het pijpenstelen. Gelukkig stopt de regen en zijn er nog meerdere goede atleten over.
De eerste 5km vliegen voorbij. Ik ben zeer gefocust en de rondetijden zijn perfect. Addy roept; 68.2 volgende ronde 67.5 de ronde erna 67.9. Mijn gedachten zijn helemaal in de wedstrijd. Na een doorkomst van 14.11min op de 5km zitten we precies op schema. De 28.20min zit erin vandaag, gewoon bij blijven, niet zeuren en afzien. Ik krijg het zwaar en kijk voor het eerst op het rondebord. Nog 9 ronde te gaan. Shit! Dat is nog een eind, een verkeerde gedachten. Een ronde erna wordt er opeens hard versneld en ik moet de kopgroep verlaten. De kilometers tussen 7 en 9 zijn heel erg zwaar en verlies daardoor veel tijd. Ik moet veel alleen doen en kan het tempo mentaal niet vasthouden. Nog 1 kilometer, ik ben hier niet voor niets heen gekomen, ik wil hard lopen. Ik pep mezelf op en kan weer versnellen. Fysiek zit het dus goed. In de laatste kilometer laat ik zien, dat ik het wel kan. Gewoon een 2.50 zoals het had moeten zijn, 10.000m lang. Ik finishte als vierde in een tijd van 28.37.39. Dit betekende dik 7 seconde van mijn PR af.

Deze wedstrijd heeft mij meer gebracht dan alleen maar een persoonlijk record en een goed gevoel. Door de juiste keuzes te maken en door vooral te durven kan ik nog veel meer uit mijzelf halen. Fysiek zit het goed en een 10.000m op de baan moet je ook leren lopen. De derde wedstrijd in mijn leven, heeft zijn wijsheden overgebracht en volgende keer zullen we nog wel is zien wie de versnelling gaat plaatsen!!

Verandering…

Wat is de verandering, is de eerste vraag die u misschien denkt en is deze verandering wel de juiste.? De laatste wedstrijd in Den Haag, ben ik voor het eerst in mijn carrière uitgestapt. Na 6 km hield ik het al voor gezien. Niet elke verandering is een verbetering, zeggen de meeste mensen. Ik kan beloven dat deze verandering, zowel mijn carrière als mijn leven, een stuk gezelliger, leuker, mooier en alle andere positieve woorden die u kunt verzinnen, zal maken!

Na een fantastische vier weken in Portugal, stond ik zo scherp als een mes aan de start van de Groet uit Schoorl Run, wat tevens het NK betekende. Deze scherpte zorgde ervoor, dat ik in een super snelle wedstrijd, gefocust en sterk naar een derde plaats liep. De vreugde werd nog groter nadat ik over de streep kwam en zag dat de klok op 28.58min stil stond. Van de ervaring en de voldoening heb ik genoten, de trainingen draaiden daarna alweer snel lekker en de focus was terug en gericht op de CPC in Den Haag.

Helaas, werd er de nacht voor de CPC roet in het eten gegooid. Ik werd ziek, had een rare buik en heb die nacht niet lekker geslapen. Ik wilde zo graag lopen en laten zien aan de buitenwereld dat ik nu ook klaar was voor een halve marathon. In de ochtend overgegeven en dit luchtte zo op, dat ik mijzelf opeens fit begon te voelen. Met frisse moed reden we naar Den Haag. Het inlopen ging lekker, er zou een mooie groep zijn die zou weggaan op een schema van drie minuten blank per kilometer. Na een goede start voelde ik na drie kilometer dat mijn benen niet de kracht hadden die ik normaal gesproken voel. De groep tot 6,5km bij kunnen houden, maar ik voelde dat het vandaag niet ging lukken.

De verandering …

Zoals eerder vermeldt, is er in de tussentijd veel veranderd. Dit heuglijke nieuws wilde ik eigenlijk na de CPC of beter gezegd tijdens de CPC bekend maken. In mijn nieuwe tenue voor de NOS camera of welke camera dan ook. Ik heb namelijk afgelopen dinsdag een driejarig contract ondertekend bij NEW BALANCE. Dit fantastische sportmerk zal mij ondersteunen om mijn droom te verwezenlijken. De weg is uitgestippeld en bepaald, een focus van anderhalf jaar, op dat ene puntje aan de horizon. De Olympische Spelen van Rio de Janeiro. De weg wordt bewandeld door meerdere partijen. Zo heb ik ook een contract ondertekend bij Global Sports Communication. Het grootste management bureau van Nederland.

Maar lieve mensen we zijn er nog niet. Ik vertelde dat mijn leven ook een stuk leuker of mooier zou worden. Ik heb tijdens het interview van LosseVeter al iets laten doorschemeren. Ik heb mijn ware liefde gevonden en ken er al mijn hele leven. Dit verbond wil ik heel graag vastleggen en daarom ga ik dit jaar trouwen.

Zoveel mooie dingen en dat alles in één maand. De CPC in Den Haag maar snel vergeten en zoals ik altijd zeg:

Met veel plezier op naar succes en als er veel plezier is, komt dat succes vanzelf!

 

Mededeling van huishoudelijke aard: Omdat de vele veranderingen moeten worden doorgevoerd op mijn site, kan het zijn dat mijn site deze week niet altijd bereikbaar is. Houdt de site wel goed in de gaten en let op de veranderingen. Ik kan zomaar vragen gaan stellen…

Sportman 2014

En de winnaar is …

Inderdaad ik mag mezelf een jaar lang de sportman van Papendrecht noemen en daar ben ik trots op. Tijdens de uitreiking heb ik een kleine speech gehouden en omdat niet iedereen op een woensdag avond aanwezig kan zijn bij een sportgala. Wil ik u als trouwe bezoeker van mijn website meenemen naar dit ene moment.

_____________________________________________________________________________________________________

Velen zullen nu denken. Hier komt weer zo’n standaard dankwoord van de sportman van het jaar. Ik wil graag de volgende mensen bedanken … Mijn coach, vriendin enz.

Nee lieve mensen, dit zal vanavond niet gebeuren. Ik mag de microfoon van meneer Zegelaar twee minuten lenen en die twee minuten wil ik met u besteden om het over het woordje SUCCES te hebben.

Iedereen kent het woord: Succes.

Maar wat betekent succes nu eigenlijk?

Hoe vaak er daarnet tegen mij is gezegd: Succes eh vanavond!

Wanneer is iemand succesvol?

Ik ben vanavond tot sportman verkozen, betekent dit dan ook dat ik succes heb?

 

In de sport is succes een lastig woord. Als sporter stel je doelen voor jezelf. Als je deze doelen bereikt, heb je succes.

Denk nu eens aan Ireen Wust of Epke Zonderland. Zij zijn ooit begonnen met het doel om Nederlands kampioen te worden. Daarna werd het Europees en vervolgens Wereld Kampioen. Om ten slotte het ultieme doel te stellen; het behalen van Olympisch goud. Na Olympisch goud kwam voor Ireen Wust het doel om beste Olympier ooit te worden. Succes op succes op succes. Het ultieme succes is dus niet te meten. Daarom zou ik het woord succes in een ander daglicht willen zetten.

Als ik alleen maar zou sporten om succes te hebben, dan had ik een korte carriere gehad. In de sport is het belangrijk om juist van je fouten te leren en niet van je successen. Van de vele wedstrijden waar ik aan deelneem per jaar gaan er hooguit 2 á 3 wedstrijden zoals gepland en met het gewenste resultaat.

In mijn ogen ligt het succes in het plezier en de weg naar het succes toe. Deze weg zou ik graag met jullie willen delen.

Ik heb elke dag plezier, vaak zelfs twee keer per dag of ik nu om half 7 in de ochtend train of laat in de avond op de atletiekbaan. In de regen, met veel wind of lekker in de zon. In mijn eentje of met mijn gehele trainingsgroep. Ik heb plezier!!

Het mooie in het leven is dat iedereen plezier kan hebben. Elke dag is er wel een geluksmomentjes te vinden. Soms zijn dit maar hele kleine dingen. Dat u vanochtend de ruiten van uw auto niet hoefde te krabben bijvoorbeeld of als u een keer lekker heeft gekookt voor uzelf of het gezin. Deze pleziermomenten zijn toch fantastisch!

Ik haal mijn plezier uit elke training. Als de weg naar mijn ultieme doel, de olympische spelen in 2016 in Rio de Janeiro, uit veel plezier bestaat komt er vanzelf succes en heb ik succes!.

Als we met zijn allen, alleen maar kijken naar een avond zoals deze. Niet alleen Meneer Zegelaar, maar velen mensen achter de schermen hebben deze avond mogelijk gemaakt. Met plezier hebben zij een weg bewandeld en keken ze uit naar deze avond. Vrijwillig zijn we hier in ‘theater de Willem’ bij elkaar gekomen om geamusseerd te worden en een plezierige avond met elkaar te beleven.

En is deze avond een succes?!

Dat dacht ik nou ook!

Terug naar mijn roots

Afgelopen donderdag 8 januari, werkte ik mijn laatste baantraining bij PASSAAT af voor de komende maand. Maandag (vandaag) vertrek ik voor een maand naar Portugal om daar met sterke jongens samen te trainen en mijzelf goed voor te bereiden op het NK 10km in Schoorl. Deze laatste training stond in het teken van de zogeheten ‘puntjes op de i zetten’ voor de Halve van Egmond die gehouden wordt op 11 januari. Voorspelling: wind, storm en nog meer wind. Gelukkig zijn wij Nederlanders wel wat gewend, dus kom maar op met deze 43e editie.

De dagen vorderde, mijn tweede halve marathon ooit kwam steeds dichterbij. De wind nam elke dag een beetje toe, en hoe meer de wind toenam hoe sterker mijn benen voelde. Ik heb er echt zin in en kijk uit naar zondag. Zaterdag vertrok ik rond het middaguur richting Egmond. Slingerend over de weg, kwam ik toch nog veilig aan. Er stond nog een klein half uurtje loslopen op het programma en bedacht, dat het wel is in mijn voordeel zou kunnen zijn, als ik de laatste drie kilometer van het parcours zou verkennen. Dit gedaan te hebben, kwam ik met zand en lichte ruis in mijn oren iets gedesoriënteerd terug op mijn hotelkamer. Wat moet dit morgen worden?!

De wedstrijddag begint met een goed ontbijt in het Zuiderduin hotel. Na het ontbijt weer snel terug naar de hotelkamer om op bed de tijd uit te liggen tot de start. De benen zoveel mogelijk rust geven, want ze moeten dadelijk een wereldprestatie leveren. Met het inlopen merk ik dat de wind nog niet is gaan liggen en dat betekent dat de benen nog steeds super sterk aanvoelen.

De start! Het gevaar schuilt zich in de eerste drie kilometer. Gelukkig, er wordt niet als een bezetene gestart. Ik zit goed in de kopgroep van zeker 25 man. De windvlagen tussen de hoge gebouwen zorgen voor problemen. Ik loop constant aan de buitenkant, uit de gevarenzone. Een valpartij! Iedereen is zenuwachtig wat we zullen aantreffen als we de zee zien. Het valt mee, een klein strookje hard zand met fikse schuimkoppen ligt 7km lang op ons te wachten. Vanaf daar ben ik het grootste gedeelte kwijt. De enige gedachten die ik heb is: Ik heb sterke benen en Bij de kopgroep blijven. Dit houd ik vol te de strand afgang, waar als kippen zonder kop naar boven wordt gerend. Ik blijf in mijn eigen tempo lopen. Ik loop mijn eigen race en ik heb het zelfs naar mijn zin. Wind?! Welke wind? Ik ben sterker dan de wind. Steeds meer mannen vallen uit de kopgroep terug en ik raap er steeds één op. Bij het 15km punt, zie ik dat ik een bijzonder harde doorkomsttijd noteer. Bij een open stuk zie ik zelf Khalid Choukoud lopen. Ik probeer er bij te komen, maar dan laat de natuur zien wat zij in petto heeft, voor de laatste drie kilometer. Khalid liep in een groep en helaas moest ik het in mijn eentje doen. Ik finishte als derde Nederlander en elfde totaal. Abdi Nageeye mocht van de Nederlanders op het hoogste treetje staan en Khalid Choukoud werd dus tweede.

Over het geheel gezien was het een prachtige wedstrijd met een super resultaat: 3e Nederlander en 11e overall in een heel sterk velt, slecht een aantal seconde van mijn persoonlijk record verwijderd. De slogan: vecht tegen de elementen, kwam helemaal uit. Hier is bij mij het lopen om begonnen. Het plezier, de uitdaging, niets om tijden, maar om klassering. Genieten van de krachten en de schoonheid van de natuur. Heel even voelde ik mezelf weer kind tijdens de wedstrijd. Het kind dat bij ARSV Papendrecht is begonnen. Met deze gedachten kom ik over de finish en krijg hierbij een zeer passend cadeau om mijn nek gehangen. Een warme sjaal in de clubkleuren waar het allemaal is begonnen.

Crossen?!

Na het online gaan van mijn website heeft u een lange tijd niets van mij gehoord. Af en toe een twitterbericht, maar dat was het dan ook. In de afgelopen zes weken is er ook niet zo heel veel gebeurt. Na de 7-heuvelenloop heb ik een maand rust genomen, lekker op vakantie gegaan en mij druk bezig gehouden om donateurs te werven. Dit gaat allemaal voortvarend, maar daar volgende week meer over.

Nu wil ik het graag met u over oudejaarsdag hebben. Oudjaar is Sylvester en ook al heb ik de afgelopen vijf jaren gezegd dat ik niet gemaakt ben voor het crossen, wilde ik het op deze laatste dag van 2014 toch proberen. Als junior vele malen gelopen en ik keek er erg naar uit. Met totaal geen verwachting liep ik mijn inlooprondje. Op sommige plekken gestopt, boomstronken analyseren, terug lopen, nog een keer lopen maar dan in snel tempo, ideale lijn zoeken enzovoort. Het belangrijkste voor vandaag is genieten en vooral niet door mijn voet/enkel gaan.

De bijna 100 elite van de sylvestercross staan aan de start en ik sta samen met Khalid Choukoud te wachten, voordat ik met mooie woorden wordt voorgesteld door Frans Heffels. Mijn 50 meter of fame voor vandaag weer in the pocket en ik geniet met volle teugen.

Na een goede start laat ik mezelf wat terug zakken naar een 9de plaats. Omdat ik nog maar 3 weken echt in training ben, wil ik mezelf in de eerste paar ronde vooral niet opblazen. De kopgroep van 8 man ligt een meter of 40 voor mij. Het lijkt of ik in mijn eentje een goede tempoloop aan het doen ben door de Soesterse duinen. Precies zoals ik het hebben wil, niet dringen, de weg goed kunnen observeren en gewoon HARD lopen.

Iedere ronde valt er iemand uit de kopgroep, iedere ronde haal ik iemand in en iedere ronde wordt ik aangemoedigd door twee speakers en de vele familie en vrienden langs de kant. Een geweldig gevoel. Ik geniet nog steeds en ga in de laatste ronde het duel aan met Mats Lunders, een Belg waarvan ik net zoveel gewonnen als verloren heb. Het wordt een mooi duel dat beslist wordt door een tussensprint halverwege de laatste ronde in mijn voordeel. De tussensprint was zo hard dat ik bij de nummer 4 kon aansluiten. We liepen samen de laatste zandduin op. Hij versnelde en ik was gezien, totdat hij de verkeerde kant op liep! Ik finishte als 4de waar ik als 5de had moeten finishen. De sport is onvoorspelbaar en dat maakt het zo mooi.

De dag begon met de instelling; gewoon lekker lopen en we zien het wel.

Het eindige in een geweldige prestatie met een bovenverwachte uitslag. Dit smaakt naar meer en misschien wordt het volgende winterseizoen 2015/2016 mijn crossseizoen. Wie weet?!

Zevenheuvelenweg

Allereerst wil ik u allen van harte welkom heten op mijn nieuwe website. De site waar u alles over mij kunt vinden. Waarom ik ben gaan hardlopen, wanneer, wat mijn ambities zijn, wie mij ondersteunen om mijn dromen te verwezenlijken en u kunt via mijn blog op de hoogte blijven van het laatste nieuws.

Vandaag de 7-heuvelenloop in Nijmegen.

Het zou natuurlijk een super opening zijn geweest en een perfecte lancering van mijn website als ik deze blog had kunnen schrijven als de eerste Nederlander van de 7-heuvelenloop. De vorm was er. Ik zat zeer goed in mijn vel en het belangrijkst;e ik had er zin in vandaag!

Helaas bleek mijn doelstelling tijdens de wedstrijd niet rendabel te zijn. In alle eerlijkheid waren Khalid Choukoud (1ste in 43.38min) en Abdi Nageeye (2de in 43.58) te sterk voor mij vandaag. Waarom dan toch de teleurstelling, als de derde plaats het hoogst haalbare was voor vandaag? Dit gevoel komt vooral, omdat het tijdens de race niet ging zoals ik wilde. Gezien de vorm in de trainingen had ik een tijd van 44.00min in mijn hoofd. Mijn uiteindelijke tijd van 44.43min is dan helaas wat minder.

Het wedstrijdverloop.

De eerste 5 kilometer bewust wat rustiger gestart dan de kopgroep. De afstand beperkt gehouden om in het tweede deel van de wedstrijd te kunnen versnellen om zo de aansluiting te krijgen met Khalid en Abdi. Bij kilometer 6 was het zover. De versnelling moest komen en die kwam er ook. Op ditzelfde moment schoten er krampen in mijn buik. In plaats van een versnelling werd het een vertraging en de kilometertijden liepen op naar 3.05min. Na een goede stimulans van coach Addy Ruiter, begon het na de 11km weer te lopen. De ontspanning kwam terug de buikkrampen verdwenen en de kilometertijden gingen weer naar 2.56min. De laatste vier kilometer was dan ook om te genieten en zo heb ik de 7 heuvelen toch goed kunnen afsluiten.

Met een wat mindere tijd, toch weer een podiumplaats. Drie wegwedstrijden en drie keer podium zowel bij de Tilburg Ten Miles (2de) als de 4 mijl van Groningen (1ste) en dus vandaag als 3de. Tot nu toe een super wegseizoen en nu genieten van een welverdiende vakantie in Gran Canaria.

 

Veel plezier met het lezen van mijn website.

 

Roy Hoorweg.